Raşomon

Ormanın derinliklerinde devriye gezen polisler, öldürülmüş bir adamın cesedini bulur. Yanındaki kadın da saldırıya uğramıştır. Olayla bağlantısı olan dört kişi yargı önüne çıkarılır: haydut, kadın, ölen samuray ve olayı gören oduncu. Ancak her biri hikâyeyi bambaşka bir biçimde anlatır. Haydut kendini kahraman bir düellocu gibi gösterir; kadın acı ve utançla dolu bir anlatı kurar; ölünün ruhuna sorulan sorular ardında samuray intihar lehine farklı bir versiyon dile getirir; tanık oduncu ise gerçekte gördüğü, birbirinden tamamen kopuk bir tabloyu aktarır. İçlerinden biri yalan söylüyor, belki hepsi — ama hangisi, neden? İzleyici, mahkeme salonunda oturan yargıç konumuna sokularak bu ahlaki bilmecenin ortasına bırakılır. Doğruyu ararken insan zihninin öz çıkarı, öz saygısı ve acımasız hayatta kalma refleksinin hafızayı nasıl büküp değiştirdiğine tanık olunur. Ryunosuke Akutagawa'nın iki öyküsünden uyarlanan film, adını sinema diline "gerçeğin bakış açısına göre değişmesi" kavramı olarak kazıdır. Yağmurla yıkanan Rashomon kapısının eşiğinde, insan doğasına dair küçümsenemez bir umut ışığı, son dakikada belki belirsiz ama gerçek bir teselliyle belirir.