Jeanne d'Arc'ın Tutkusu

Yüzyıl Savaşları ortasında, İngiliz işgaline karşı direnen Fransa'nın sembolü olmuş genç bir köylü kadın, Rouen'de kilise mahkemesinin karşısına çıkarılır. Sahne, 1431 yılının soğuk taş koridorlarında geçer; Jeanne'ın suçu, halk arasında yaygın inancın aksine, kılıç kuşanmak değil, sesler duyduğunu ve Tanrı ile konuştuğunu iddia etmektir. Yargıçlar, onu günah çıkarmaya, inancını inkâr etmeye, "kafir" damgasını kabul etmeye zorlar. Sorular bitmez, baskı sürer; genç kadın kimi anlarda çöker, kimi anlarda inatla direnir. Film, mahkeme kayıtlarına sadakatle yaklaşan ama sinematografik diliyle devrim yaratan bir yapıt olarak sinema tarihine geçti. Dreyer, oyuncuların yüzlerini neredeyse tüm sahne boyunca yakın plana alır; jüri üyelerinin kaba yüz hatları ile Maria Falconetti'nin masum, gözyaşlı bakışları arasındaki tezat, sessiz sinemanın en etkileyici duygusal anlatılarından birini doğurur. Konuşmasız bir kurgu, sadece bakışlarla adaletsizliğin iç yüzünü sergiler. Antonin Artaud'nun canlandırdığı rahip ve mahkemenin soğuk bürokrasisi, hikâyeyi yalnızca dini bir dram olmaktan çıkarıp insan onurunun sorguya çekildiği evrensel bir hesaplaşmaya dönüştürür. Sonuç, izleyeni derinden sarsan, ölümle taçlanan bir inanç ve direniş öyküsüdür.