Cezayir Savaşı

1950'lerin sonlarında Cezayir'in dar sokaklarında, Fransız sömürge yönetimine karşı FLN direniş örgütü mücadelesini büyütür. Şehirde bombalı saldırılar, grevler ve sokak çatışmaları tırmanırken, Fransız ordusu paraküt askerlerini mezuniyet komutanı Mathieu liderliğinde Kasbah'a sürer. Tutuklamalar, sorgular ve işkence uygulamalarıyla ağ örgütü çökertilmeye çalışılır. Ali La Pointe gibi genç bir hırsızın direnişe katılmasıyla halkın radikalleşmesi anlatılır; kadın militanların kimliklerini silerek getirdikleri saldırılar, iki tarafın da sivil hedefleri gözetmediği acımasız bir döngüyü besler. Gillo Pontecorvo, haber spoolu belgesel estetiğiyle, el kamerası hissi ve siyah-beyaz görüntülerle olayları birebir yaşanmış gibi aktarır. Ennio Morricone'un tekrar eden davul ritmi, gerilimi sahneye kilitler. Film, neyi övgüyle neyi lanetle anlatmaz; işgali ve direnişin bedelini aynı dürüstlükle gösterir. Sömürgecilik karşısında bir halkın özgürlük arzusu, terörizmin etik çıkmazları ve ordunun yozlaşan yöntemleri, sinema tarihindeki en çarpıcı savaş eleştirilerinden birini doğurur. Fransa'da yıllarca yasaklanan bu başyapıt, Oscar tarihinde iki ayrı yılda aday gösterilen tek film olarak özgün bir yere sahiptir.