Bal

Semih Kaplanoğlu'nun Yusuf Üçlemesi'ni tamamlayan filmi, izleyiciyi ana kahramanın en saf ve kırılgan dönemine, çocukluğuna götürür. Altı yaşındaki Yusuf, okuma yazmayı yeni öğrenen, konuşması akranlarına göre yavaş gelişen içe dönük bir çocuktur. Sınıfta aldığı notlar, okuduğu şiirler ve öğretmeninin baskısı onu zorlamaktadır; tek sığınağı, kendisine anlattığı masalları dinleyen annesidir. Babası Yakup, bölgede az sayıda kişinin üstesinden gelebildiği tehlikeli bir mesleği sürdürmektedir: ormanın derinliklerinde, devasa ağaçların tepesine kurduğu kovanlarda karakovan balı üretmek. Balın fiyatının düşmesi ailenin geçimini tehdit etse de Yakup, oğluna hem ekmek hem de sevgi kanıtı olmaya çalışır. Babasıyla birlikte gittiği gizemli orman, Yusuf'un hayal gücünü besleyen kutsal bir alan gibidir. Bir gece Yusuf görür olduğu bir rüyayı sabah babasına anlatır; bu paylaşım, ikisi arasında saklı kalan derin bir bağın işareti olur. Arı kovanlarının verimsizleşmesi ve beklenmedik olaylarla sarsılan aile, sessizliğe gömülür. Doğanın sesi, kuşların uçuşu ve ormanın loş ışığı altında ilerleyen film, baba-oğul ilişkisini yalın ama duygusal bir yoğunlukla ele alır. Altın Ayı ödüllü bu yapım, kaybın ve umudun şiirsel bir anlatısıdır.