Torniquete

Amanda, annesini büyükannesinin evine taşıyarak yeni bir hayata başlamaya çalışır; ancak beklenmedik bir anda yaşadığı şiddetli bir soygun, hem bedeninde hem de ruhunda derin izler bırakır. Yüzünde kalan yara nedeniyle çevresi ona karşı değişir, mahallesindeki komşular ve hatta yakınları alaycı bir tutum sergilemeye başlar. Dış görünüşü nedeniyle dışlanan Amanda, kendini evinde bile yabancı hisseder. Zamanla acıyla yüzleşme kararı alır; bu cesur adım, onu ve ailesini duygusal bir iyileşme yolculuğuna çıkarır. İçten ve dıştan taşınan ağrıyla boğuşan karakterler, kabullenme ve yeniden doğuşun sancılı ama umut dolu evrelerinden geçer. Ana Catarina Lugarini'nin yönettiği bu dram, yaraların hem görünür hem görünmez yüzlerini duyarlı bir dille ele alıyor.