Ev

Evini kaybeden Hülya ve Mustafa, dört çocuklarıyla birlikte çadırda yeni bir hayat kurmaya çalışır. Aile, bu geçici düzeni olağan gibi göstermeye çalışır; yemek saatleri, okul kaygıları, ev planları sürer gider. En küçük çocuk İbo ise kabına sığmayan neşesiyle sokakların özgürlüğünü keşfetmiş, derslere değil oyunlara yönelmiştir. Ne çocuk ne de ebeveynler, evsizliğin bıraktığı travmanın boyutunun tamamen farkındadır; sanki hep böyle yaşamışlar gibi davranırlar. Uzaktan bakıldığında sıradan, mutlu bir aile görünümü çizen bu tablo, yeni bir yuva kurma umuduyla günleri geçirirken, zamanın akışı içinde sarsılmaya başlar. Orhan Eskiköy'ün yönettiği bu dram, yıkımın ortasında ayakta kalmaya çalışan bir ailenin sessiz direncini ve çocukluğun kırılgan neşesini duygusal bir gerçekçilikle anlatır.